Βασκανία: μια ιστορία από τα πολύ παλιά

«Μια καλή μανούλα
είχε ένα καλό παιδάκι
τούδε ου κόσμους και του βάσκανε
ήρθε ο Χριστός και του ξιβάσκανε
απ’ τα είκουσι νύχια στη κορφή του κιφαλιού (3)
ου άνεμους του ‘φερε ου Χριστός του πήρε
φτου, φτου, φτου.
Άγιοι Ανάργυροι και θαματουργοί (3)»

Φτου Φτου… να μην αβασκαθείς!

Οι στίχοι που παρατίθενται στην αρχή του άρθρου μας είναι ένα δείγμα από τα “λόγια” που χρησιμοποιούσε και ακόμα χρησιμοποιεί ο λαός μας προκειμένου να απομακρύνει το “μάτι”, να ξεματιάσει, όπως κοινώς λέμε, κάποιον. Όσο ποικίλος πολιτισμικά είναι ο ελλαδικός χώρος, τόσο ποικίλουν και τέτοιου είδους κείμενα. Κοινός παρονομαστής, ωστόσο, σε όλα αυτά είναι η αντίληψη, η πίστη θα λέγαμε στο γεγονός ότι υπάρχει το κακό και υπάρχει και μέσα μας… συνεπώς στο χέρι μας είναι να το διώξουμε μακριά…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Που βρίσκονται οι ρίζες της βασκανίας; Τί ακριβώς είναι αυτό που λέμε “μάτιασμα”; Η βασκανία έχει τις ρίζες της στα αρχαία χρόνια και το πιο πιθανό είναι η διάδοσή της να έφτασε στον ελληνικό χώρο από την Ανατολή και την Χαλδαία. Η παρουσία της ως πίστη και εφαρμογή παρατηρείται επίσης στους αρχαίους Ρωμαίους, στους Εβραίους (οι οποίοι στα φυλακτά που φορούσαν, έγραφαν κείμενα από την Παλαιά Διαθήκη), στους Αιγυπτίους (οι οποίοι ενσωμάτωναν στα εσώρουχά τους κομμάτια από πάπυρο με γραμμένα πάνω τους μυστηριακά κείμενα), στους Πέρσες (οι οποίοι χάραζαν πάνω σε λωρίδες κείμενα για να ξορκίσουν το κακό και τα έδεναν σε διάφορα σημεία του σώματός τους), στους Σλάβους, στους Ινδούς, στους Μαλαίσιους, στους Πολυνήσιους, στους Αφρικάνους (οι οποίοι με την χρήση των γνωστών τοτέμ και χαϊμαλιών- φυλακτών προστατεύονταν) και στους τσιγγάνους.

Ξέρω τι… σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή!

Mind readers… υπάρχουν;
Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να διαβάσουμε την σκέψη ενός ατόμου, δίχως ν’ ακούσουμε έστω μία λέξη από το στόμα του. Ακόμη περισσότερες φορές ενώ συζητάμε με κάποια άτομα, έχει τύχει να εκφράσουμε εμείς τη σκέψη που θα εξέφραζαν εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Και ακόμη περισσότερες φορές έχει τύχει να χτυπάει το τηλέφωνό μας και μόλις απαντάμε, στην άλλη άκρη του ακουστικού να ακούγεται το άτομο που είχαμε στο μυαλό μας. Η συνήθης φράση που ξεστομίζουμε είναι: «Και ότι σε είχα στο μυαλό μου!». Μπορεί να φαίνονται ανατριχιαστικά ή απλά συμπτώσεις όλα αυτά τα γεγονότα… δεν παύουν, όμως, να συμβαίνουν πολύ συχνά και να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μας ζωής. Τελικά, όλα συμβαίνουν επειδή όντως μπορούμε να διαβάσουμε την σκέψη των άλλων; Υπάρχουν δύο απόψεις επί του θέματος: η μεταφυσική και η ψυχολογική.

Τι λένε οι μεταφυσικοί ερευνητές

Όσοι ερευνούν μεταφυσικά φαινόμενα υποστηρίζουν ότι κάθε άτομο κατέχει αισθήσεις και αντιλήψεις, οι οποίες δεν είναι ενεργοποιημένες γιατί δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχουν. Αρκεί να θυμηθούμε την έκτη αίσθηση! Μία αίσθηση που είναι ανώτερη από όλες τις άλλες αλλά και σχεδόν “υπάρχει εν αγνοία μας”, ανενεργή ως επί το πλείστον στους περισσότερους ανθρώπους και ανεπτυγμένη σε ένα μικρό ποσοστό “προικισμένων” ατόμων, που θεωρητικά αν στο μέλλον ενεργοποιηθεί, καθένας θα μπορεί να αναπτύξει πρωτόγνωρες ικανότητες. Αυτά τα γεγονότα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά συμβαίνουν λόγω της λεγόμενης «εξω-αισθητικής αντίληψης» ή αλλιώς της «υπεραισθητήριας αντίληψης» (ESP), που είναι μία από τις τελειότερες αισθήσεις του ανθρώπου, η οποία φυσικά δεν είναι ανεπτυγμένη, γιατί δεν την εξασκούμε και οφείλεται στη λειτουργία του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μας.